Τι λες σε ένα κορίτσι που θέλει να φύγει

 Σε μία, ας την πούμε «προεκλογικού τύπου» συνάντηση εχθές το βράδυ, η κουβέντα πήγαινε ξανά και ξανά στο ίδιο σημείο. Ίσως φταίει που περισσότεροι συνδαιτυμόνες ήταν λίγο πάνω, λίγο κάτω από τα τριάντα. Οι μισοί άνεργοι και άλλοι μισοί με δουλειές που ελάχιστα τους ικανοποιούν. Να μείνει λοιπόν κάνεις στην Ελλάδα, ή να φύγει για την εσπερία και γρήγορα κιόλας;

To teρμιναl 3 στο αεροδρομιο του dubai

To teρμιναl 3 στο αεροδρομιο του dubai

Η αγωνία των περισσότερων, ήταν πως η -όποια- κυβέρνηση προκύψει από τις εκλογές, στο καλό σενάριο θα χρειαστεί δυο-τρία χρόνια για να σταθεροποιήσει την οικονομία, ενώ στο κακό θα μας οδηγήσει στο GREXIT. Όταν λοιπόν, είσαι στην πιο παραγωγική εποχή της ζωής σου, το τελευταίο που θέλεις είναι να ζήσεις μέσα στην αβεβαιότητα, ή ακόμα χειρότερα, στη καταστροφή. Αν δε έχεις ελκυστικές, για τη διεθνή αγορά εργασίας, σπουδές και δεξιότητες, εύκολα κάνεις το βήμα. Έτσι και αλλιώς, μιλάμε για μια γενιά που έχει ταξιδέψει και αισθάνεται άνετα στις μητροπόλεις του κόσμου. 

Τι λες λοιπόν στους συνομηλίκους σου, όταν σου ζητάνε κάποιο καλό λόγο για να μείνουν και όταν σου λένε εκ προοιμίου, πως ούτε το «καλό σενάριο», τους καλύπτει! Να μείνουν για να δικαιώσουν τον κ.Τσίπρα, που τους θεωρεί χαμένη γενιά, ή να φύγουν για να σώσουν τη ζωή τους; Και τι τους λες όταν και εσύ ρωτάς τον εαυτό σου, τον πιάνεις να αναρωτιέται αν εκείνη η γκρί βαλίτσα είναι αρκετά μεγάλη και να θυμάται πόσο ωραία ήταν τότε στη Bangkok...

airport-aris-sfakianakis.jpg

Είπαμε λοιπόν (είχα και βοήθεια στην επιχειρηματολογία), ότι δεν ξέρουμε τι είναι το καλύτερο. Ότι το πιθανότερο είναι, αν -και- αυτή τη φορά στραβώσουν όλα, όντως να φύγουμε! Πριν το κάνουμε όμως, οφείλουμε να δώσουμε μία τελευταία ευκαιρία.
- Mια τελευταία ευκαιρία στους πολιτικούς να υπερβάλλουν εαυτούς, να γκρεμίσουν το φαύλο κράτος που οικοδόμησαν και να βάλουν για ΠΡΩΤΗ φορά, την πατρίδα πάνω από το κόμμα.
- Και μία ευκαιρία στους πολίτες που δεν είναι ακόμα σίγουροι(!) αν θέλουν μεταρρυθμίσεις, να κατανοήσουν και να στηρίξουν τις αλλαγές. 
Πρέπει τέλος, να προσπαθήσουμε και εμείς! Να ΜΗΝ περιμένουμε «να δούμε», αλλά να γίνουμε μέρος της προσπάθειας και κοινωνοί της αλλαγής. Αν δεν το κάνουν οι πιο δυναμικές γενιές -αυτές ακριβώς που κυρίως πλήττονται από την ύφεση- τότε ποιον περιμένουμε να πασχίσει για εμάς; 

Εδώ είναι που κολλάει Το Ποτάμι. Το μόνο κόμμα που δεν κουβαλάει αγκυλώσεις, ιδεοληψίες και δεσμεύσεις σε συντεχνίες και συμφέροντα· και το μόνο κόμμα με σταθερή και συνεχή προσήλωση στις μεταρρυθμίσεις, την κοινωνική δικαιοσύνη και την αξιοκρατία.
Σκεφτείτε το λίγο...

Μια αριστερή αποτυχία

Πως η «αλληλέγγυα» κυβέρνηση, πρόδωσε τους πρόσφυγες

πρόσφυγες/αρης-σφακιανάκης.jpg

Το προσφυγικό ζήτημα αναδεικνύεται σιγά-σιγά ως η μεγαλύτερη πρόκληση για την Ευρώπη και αν στη περίπτωση του GREXIT, το διακύβευμα ήταν πρωτίστως οικονομικό, εδώ μιλάμε για ανθρώπινες ζωές! Για εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές και μία πραγματική αυτή τη φορά (και όχι στα μυαλά αλλοπαρμένων Συριζαίων), ανθρωπιστική κρίση! Η μοίρα δε, το θέλησε να είναι η Ελλάδα πρωταγωνίστρια -και- σε αυτό το ζήτημα. Για να αποδίδουμε τα του καίσαρος τω καίσαρι όμως, η οικτρή αποτυχία της κυβέρνησης στη διαχείριση του προσφυγικού, είναι ένα μέρος μόνο της συνολικής εικόνας.

Διάβασε τη συνέχεια >

Ένας μήνας εκλογές -7- / Η Πρώτη βόλτα

Δύο καλά και ένα κακό

Σήμερα έκανα την πρώτη μου βόλτα ως υποψήφιος στην πόλη, κάνωντας και μια μικρή ζαβολιά. Μίλησα με 20 περίπου ανθρώπους αλλά μόνο στους μισούς είπα ότι είμαι υποψήφιος βουλευτής με Το Ποτάμι

Λοιπόν, έχω δύο καλά και ένα κακό νέο. 
Το πρώτο κακό είναι ότι πλέον στο Ηράκλειο βλέπεις εικόνες εξαθλίωσης. Και τις βλέπεις συχνά. Αυτό δεν συνέβαινε ούτε το '11, ούτε το '12. Υποθέτω ότι, η δίχως τέλος κρίση, έχει λειτουργήσει σωρευτικά και ενώ η πόλη και οι κάτοικοι άντεχαν μέχρι πριν λίγο καιρό, πλέον αυτό δεν συμβαίνει.

Το δεύτερο κακό είναι ότι η απαισιοδοξία επέστρεψε! Σε μια πόλη που έδωσε 45% στον ΣΥΡΙΖΑ η απογοήτευση των πολιτών είναι μεγάλη και αρκετοί νιώθουν προδομένοι. Λιγότερο ή περισσότερο. Κανείς δεν βλέπει ποια μπορεί να είναι η διέξοδος ενώ η καχυποψία για τους πολιτικούς είναι εντονότερη από ποτέ. Όσο και να εξηγείς ότι «δεν είναι όλοι ίδιοι», ο φαιδρός τρόπος με τον οποίο πολιτεύτηκε το κόμμα που υποτίθεται ότι κόμιζε την αλλαγή, έχει ματαιώσει τις ελπίδες των πολιτών.

Το καλό μέσα στην μαυρίλα, είναι ότι οι πολίτες, για πρώτη φορα, δείχνουν να κατανοούν ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να βγούμε από την κρίση, από το να κάνουμε επιτέλους τις μεταρρυθμίσεις που χρειάζονται. Είναι βέβαια αρκετά ασαφές το τι ακριβώς πρέπει να αλλάξει, αλλά φαίνεται πως τουλάχιστον τελειώνουμε με τα παραμύθια για εύκολες λύσεις.

Ένας μήνας εκλογές -5- / Οι άνθρωποι του Ποταμιού

Ένα πράγμα για το οποίο είμαι περήφανος στο Ποτάμι, είναι για τους ανθρώπους του. Aπό τους νεότερους μέχρι τους πλέον καταξιωμένους και αναγνωρίσιμους. Tο Ποτάμι έχει ένα εξαιρετικό στελεχιακό δυναμικό, πράγμα που αντανακλάται στην πληρότητα των θέσεών του και στον δημόσιο λόγο που αρθρώνει συνολικά το κόμμα. Ακόμα και έτσι όμως, δεν είναι λίγες οι φορές που εκπλήσσομαι ευχάριστα από τους πολίτες που παίρνουν θέση δίπλα και μέσα στο Ποτάμι σε αυτή τη προσπάθεια. Μια τέτοια περίπτωση είναι ο εξαίρετος κ. Νικηφόρος Διαμαντούρος.

                                      Διάβασε τη συνέχεια >

Read More